In de loop van 2008 werden wij op muzikaal verschillende keren ongenadelijk omver geblazen. Met Vampire Weekend en hun gelijknamige debuut hadden we het het moeilijkst nadien weer recht te kruipen. Een mix van Paul Simon, Talking Heads en nog iets anders, zo omschreef men. Instant vrolijkheid gegarandeerd. Enkele weken geleden verscheen dan hun "altijd moeilijke" tweede. Daarin doen ze afstand van het voor de eerst plaat zo typische orgeltje en experimenteren ze duidelijk meer met geluidjes, instrumenten en samples. Gewaagd en bij wijlen ook zeer geslaagd.
Live valt het echter niet mee dit alles in te spelen zodat het reeds bij de eerste noten van opener "White Sky" duidelijk werd dat een deel van de set vooraf was opgenomen, iets wat wij als liefhebber van de authentieke performance maar matig konden smaken. Toch moet het gezegd dat de happy tunes en schelle riffs de AB van bij de eerste noot goed in de fik staken. Als toeschouwer was het een makkie bij de les te blijven tijdens een eerste deel dat voornamelijk bestond uit "bommekes": niet langer dan twee minuten durende songs, waarbij ook heel wat nummers uit het eerder zo geprezen debuut en ook het viriele "Cousins" . Daarna moest het tempo noodgedwongen wat uit de set en waren de echte hoogtepunten nog voor "One", waarbij we allen uit volle borst aanvulden met "Blake's got a new face" en als laatste nummer voor de bisronde "Oxford Comma". Drie extra nummers maakten een einde aan een heel erg strak optreden dat als een sneltrein door het vampierenrepertoire raasde (wij hebben het geteld: ze hebben in totaal 3 nummers níet gespeeld).
Of deze band een blijver is zal wellicht uit een derde plaat moeten blijken. Wij kregen gisterenavond in ieder geval waar voor ons geld.
Kijk hieronder naar een live sessie voor KCRW, een maand terug, mét strijkers en zonder sampels:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten