Bericht aan een vriend.

Beste vriend,

Vriend ik heb je pijn gedaan. Geen woorden kunnen de situatie geheel rechtzetten. Een scene en beschadigd vertrouwen zijn het gevolg van mijn acties. Nooit had een vrouw en haar geheimen tussen ons mogen komen. Die avond zelf heb ik mijn fout op een vreselijk oppervlakkige manier proberen rechtzetten, namelijk door je vleselijke gunsten te regelen. Correctie: proberen te regelen.

Mijn handeling was een impulsieve reactie op wat ik aanvoelde als hoogverraad. J. confronteerde mij ineens met een geheim dat ik aan jouw had toevertrouwd. Later bleek dat dit gewoon een toevalstreffer was. Een foute diagnose gevolgd door een foute beslissing. Een zwiep, een klap en met verstomming geslagen gezichten. Meer als een schaapachtige grijns kon ik niet opbrengen alvorens ik bereidwillig mijn wang naar je toedraaide. Klaar voor de verdiende klap te incasseren kropen de seconden voorbij. Maar er volgde niets. Je bekeek me gewoon. Diepe teleurstelling in je ogen. Je zou je niet verlagen tot mijn niveau. Je lichaamstaal sprak boekdelen: Open armen met de handpalmen naar buiten.

De epiloog was indien mogelijk nog schrijnender dan de actie zelf. Ik probeerde je een roodharige vrouw met extensions te verpatsen. Alsof je een beest was dat enkel maar uit was op kortstondig oppervlakkig genot. Maar ook hier toonde je jezelf als een groot persoon. Je spaarde me, ook al kon je mij makkelijk vernederen door voor de ogen van iedereen het zoenoffer af te wijzen. Je aanvaardde het offer en had er een beleefdheidsgesprek mee. Diep schuldig trok ik mij terug, alleen in de massa.

Geen kruis is groot genoeg om de schuld uit te drukken die ik sindsdien meesleep. Kan je me het vergeven?

J.