Men neme ene Freddy Mercury en schakelt deze persoon in als zanger van The Beach Boys. Met een toverspreuk krijgt hij de stem van Robert Smith (The Cure) en de danspasjes van Ian Curtis (God hebbe zijn ziel). Het kapsel wordt gepikt van Jommeke in zijn hipste dagen. Dit alles resulteert in Jonathan Pierce, zanger van The Drums en gezicht van een band met -laat ons slordig zijn met eufimismen- licht homofiele allures. Wereldbekend door hun meezinger "Let's go surfing!" stonden ze gisteren op de laatste avond van Les Nuits Botanique te Brussel.
Reden genoeg voor ons om kleppers als Richard Hawley en Jamie Lidell links te laten liggen en ons volledig te wentelen in onze eigen hipheid. Het moet wel gezegd dat de door Buxrud aangekochte zonnebrillen onze sociale aantrekkingskracht slechts vermeerderde met een factor 0.5; het voelde vreemd een zeekoe te zijn, plotsklaps in het bezit van "Fuck me"-botjes. De alomtegenwoordige bakvissen van een jaar of 15, gekleed in houthakkershemden en skinny jeans, deden onze verschijning bovendien met gemak teniet, maar soit.
Hoewel concerten van bands die teren op een hype niet meteen hoge verwachtingen scheppen, begon de set toch retestrak met "It Will All End In Tears" en die andere single "Best Friend". Bij dat laatstgenoemd nummer zagen we trouwens een gitarist, voor de gelegenheid omgedoopt tot tamboerijnspeler, springen als een negenjarig meisje met een nieuwe trampoline. Extreem belachelijk maar best wel aanstekelijk.
Hoe de persoon van Pierce zich over het podium bewoog, daar kan heel wat over worden gezegd en geschreven. Hyperkinetisch, zupagay met weinig verhullend shirt (have you been working out?) gepropt in een niets verhullend veel te kort broekske. Af en toe poserend voor de eerder vermelde bakvissen met peperdure camera's op de eerste rij en na iedere song diep buigend als was het de Koningin Elisabethwedstrijd.
De liedjes klonken in ieder geval veel luider en ritmischer dan de wat teleurstellende eerste EP (een cd wordt ergens in juni verwacht) en dat konden we wel smaken. De inzet van de band was bovendien bewonderenswaardig. Dat vertaalde zich in verschillende hoogtepunten, met "Let's go surfing" als meest herkenbare. Na een klein uurtje lieten The Drums ons verweesd achter: is dit ernst of is dit spel?
Nadien zag ik nog een man van middelbare leeftijd, met een op z'n minst twijfelachtige geaardheid, de setlist meegraaien vanop het podium. Een hype moet je verdienen, elke dag opnieuw.
Ik heb vernomen dat Richard Hawley en Jamie Lidell op het punt hebben gestaan om hun optredens te cancellen om the Drums te kunnen bijwonen, maar dat de botanique hun toch heeft kunnen overtuigen dmv extra drankbonnekes om het toch niet te doen...
BeantwoordenVerwijderen